खूप दिवसा पासून नवीन कार घ्यायच्या चर्चा घरात रंगत होत्या..शोरुम chya भेटी सुरू झाल्या होत्या..नव्या गाडी chya उत्साहात गेले 14.5 वर्षे जी आमच्या सोबत आहे त्या स्विफ्ट विषयी फार काही भावना जाणवल्या नव्हत्या. ती विकायचे हे नक्की होते..
आणि काल अचानक च तिचे deal फायनल झाले.. नवरा म्हणाला..उद्या संध्याकाळी गाडी जाणार..आणि एकदम च उदास वाटू लागले. नकोच ती विकायला असे विचार येऊ लागले. पण दुसरा पर्याय ही नव्हता..
आमच्या दुसऱ्या दिवाळी ला आली होती ती.. आमची पहिली मोठ्ठी खरेदी..
कार चालवता यावी म्हणून मी दुसऱ्यांदा शिकवणी लावली.. त्या नंतर रात्री नवऱ्या सोबत सराव सत्र सुरू झाले.. या गाडी बाई चे तंत्र काही औरच..
क्लच, ब्रेक, गिअर सांभाळा..स्टिअरिंग ताब्यात ठेवा..आणि आकाराचा अंदाज घ्या..आणि हो रस्त्यावर वाहने, माणसे आणि समस्त प्राणी पक्षी जात ही फिरते त्याचा अंदाज घ्या..मागे, पुढे, उजवीकडे, आणि डावीकडे ही..तुम्ही अष्टावधानी नाही झालात तर नवल...
पण मी अर्थातच तशी नव्हते.. असो..माझ्या कार शिक्षणा ची कथा पुन्हा कधी तरी.. तर तिच्याशी थोड्या झटापटी करून झाल्यावर आणि नवऱ्याने पुरेसे सहनशील राहूनही माझे तिचे सुत चालक म्हणून काही जुळेना.
तशात च थोड्याच दिवसात बाळाची चाहूल ही लागली.. आणि मग तिच्या सोबत वेगळ्याच प्रवासाला सुरुवात झाली..सातव्या महिन्यानंतर नवऱ्यासोबत अलगद ऑफिस ला पोहोचायची मजा काही वेगळीच होती.
स्विफ्ट मधून मी दोन जीवाची दवाखान्यात गेले होते आणि लेकाला घेऊन घरी आले होते.
किती प्रवास केले.. पहिला महाबळेश्वर प्रवास..मुंबई..आंबोली..सातारा..गोवा.. रत्नागिरी..भंडार दरा..किती आठवणी !
मध्येच कधीतरी मी प्रयत्न पूर्वक ती चालवायला शिकले आणि मग मिरवली पण खूप ठिकाणी..आणि त्या चालवण्याचे किस्से ही खूप घडले.
अडी अडचणीत कार खूपच कामी केली..आईंचे ऑपरेशनस्..अवेळी करावे लागलेले प्रवास.. सार स्विफ्ट मुळे सहज होत होत..
केदार ने तिला जपलं ही होत..त्यामुळे तिने कधी त्रास ही दिला नाही..
आता थोड्या वेळा पूर्वी कागद पत्रे , व्यवहार झाला आणि एव्हाना ती गेली ही असेल आमच्या पार्किंग मधून..
आमच्या आयुष्यात आला तसा आनंद अजून कुणाला वाटण्यासाठी तिचा प्रवास सुरू झाला आहे...
Good bye dear Swift.. MH 12 EX series आणि तुझा नंबर दोन्ही अविस्मरणीय आहे..
