मुक्तबंध

खोल खोल रुजली बीजे

त्यांचे वृक्ष घनदाट झाले

सावलीत त्यांच्या

मैत्र तुझे माझे फुले

गळून गेली कितीक 

जीर्ण नकोशी पाने

हळुवार सुखद क्षणाचे 

नवे धुमारे झाले

उष्ण वारे भोवताली

वाहतात ऋतुमानाने

शीतल हलकी फुंकर एकच

त्यावर उतारा पुरे..

फांद्या फुटल्या अस्ताव्यस्त

गुंतल्या परस्परात इतक्या,

तुझे माझे श्वास तरीही

मुक्त मोकळे ओघवते..

मुक्ति कशास आता,

हे बंध हवे हवेसे

पाखरांनी घेऊन भरारी 

या वृक्षाशी सायंकाळी निजावे !

प्रिय जीवन सख्यास..

एकमेकांवर जीवापाड प्रेम करणाऱ्या, आयुष्यभर  हातात हात घेऊन सुख दुःखाना सामोरे जात जगणाऱ्या प्रत्येक जोडप्यांना माझा सलाम..!

असे जीवन साजरे करताना, माझ्या आई, मावशी, काकू chya पिढीतील स्त्रियांच्या मनातील भावना या कवितेत टिपण्याचा प्रयत्न केला आहे.

------------

संसार हा माझा, संसार हा तुझा

दरवळ हा जसा बकुळ फुलांचा पसरतो.

तुझ्या सवे सखया ही चढण चढून आले

वळणावर सुख दुखांच्या हातात हात आहे.

जपलेस तू मला जीवापाड किती,

अव्यक्त प्रेम तुझे, क्षणो क्षणी जगते आहे.

गुंफलो आपण असे, श्वास ही एक झाला

गाण्यातल्या माझ्या, हरेक सुर तुझा झाला..

जीवन माझे अवघे तुझ्या भोवती गमते,

तृप्तता ही मला अमृतातीत लाभते.

गोष्ट

माझ्या आजू बाजूस,

किती आयुष्य वेगवेगळी..

प्रत्येकाची एक गोष्ट आपापली..

कधी कोणी न ऐकलेली !

ज्याच्या त्याच्या काळजात खोल दडून बसलेली...

प्रत्येकाची एक गोष्ट..!

गहिऱ्या नात्यांची, 

सुखाच्या उन्हासोबत

गडद दुःखाच्या सावल्यांची..

प्रत्येकाची एक गोष्ट..!

दबलेल्या भावनांची,

अपुऱ्या इच्छांची,

साठलेल्या स्वप्नांची,

अन् डोळ्यात अटलेल्या अश्रूंची..

प्रत्येकाची एक गोष्ट..!

जबाबदारी पेलणाऱ्या खांद्यांची,

कष्ट केलेल्या हातांची,

पायपीट करणाऱ्या पायाची

आणि भोगलेल्या देहाची..

प्रत्येकाची एक गोष्ट..!

सहाले ल्या अन्यायाची,

भोगल्येल्या डागण्याची,

परिस्थितीच्या रेट्याची,

काळाच्या गरजेची..

प्रत्येकाची एक गोष्ट..!

किती गोष्टी अशा,

न ऐकलेल्या..

जाणीवा सांगू पाहतात..

अस्वस्थ मनाची

गोष्ट त्या जन्माला घालतात..!!

जखमा

काचा लागलेल्या जिव्हारी..
रुतून बसल्या खोल किती,
ठसठसते इतके आता
हलक्या ओरखड्यानी !

दोष इतकाच माझा
मी प्रामाणिक राहिले होते,
भावनांचे दार माझ्या
सताड उघडे टाकले होते..

दोष इतकाच माझा
मी वार झेलत होते,
प्रत्येक लढाईत
शस्त्र ठेवत होते

दोष इतकाच माझा
मी आशावादी होते,
बदलेल परिस्थिती
म्हणून वाट पाहत होते !

दोष इतकाच माझा
जाणीव अन्यायाची होती,
सांभाळण्याचे स्वतःला
शहाणपण मात्र नव्हते

काढू कशा कळेना
काचा हलक्या हातानी,
काचा पाणी चा खेळ हा
खेळून जिंकू मी कशी..