त्यांचे वृक्ष घनदाट झाले
सावलीत त्यांच्या
मैत्र तुझे माझे फुले
गळून गेली कितीक
जीर्ण नकोशी पाने
हळुवार सुखद क्षणाचे
नवे धुमारे झाले
उष्ण वारे भोवताली
वाहतात ऋतुमानाने
शीतल हलकी फुंकर एकच
त्यावर उतारा पुरे..
फांद्या फुटल्या अस्ताव्यस्त
गुंतल्या परस्परात इतक्या,
तुझे माझे श्वास तरीही
मुक्त मोकळे ओघवते..
मुक्ति कशास आता,
हे बंध हवे हवेसे
पाखरांनी घेऊन भरारी
या वृक्षाशी सायंकाळी निजावे !
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा