उन्हाळी सुट्ट्या - २

रविवारी उन्हं उतरल्यावर, आम्ही फिरायला जायचो. आमच्या क्वॉर्टरस आर्थररोडला (दक्षिण-मुबंई) होत्या. बाबा त्यांच्या नोकरीच्या सुरुवातीच्या काळात मुंबईला रहात असल्याने, त्यांना मुंबईची बरीच माहिती आहे. फिरायला जायचं ते अर्थातच, बेस्टच्या बसने. बसने फिरण्याचेही भारी आकर्षण असायचे तेंव्हा !! त्यातही डबल बसचे फारच !! कुठेही जाताना डबल बस मिळाली की वरच्या भागात बसायला एकदम मस्त वाटायचं. वरच्या भागात जाऊन सगळ्यात पुढच्या सीटवर बसायला, मला फार आवडायचं. अजुनही आवडतं. त्या सीट वर बसून अगदी थेट बससमोरचा रस्ता आणि त्याबरोबरच दोन्ही बाजू बघता येतात.. अगदी मस्त वाटतं उंचावरुन ते बघायला....
तीन वर्षात, बाबांनी आम्हाला दक्षिण मुंबईतील बरीच ठिकाणे दाखवली. वर्षभर या ना त्या कारणांमुळे फिरणं कमी व्हायचं. पण एकदा सुट्टया सुरु झाल्या की मग, आम्ही तिघी फिरण्यासाठी बाबांच्या मागे लागायचो. गेट वे ऑफ इंडिया, गिरगाव चौपाटी, गिरगाव चौपाटीजवळचे मत्सालय, हॅंगिंग गार्डन, वरळी, महालक्ष्मी...सारं काही..
गिरगावातील मत्सालयातले विविध प्रकारचे,नाना रंगांचे माश्यांचे निरीक्षण करताना वेळ कसा जायचा कळायचे नाही. मग सुर्यास्ताच्या वेळेस, चौपाटीवर यायचं, लाटांमध्ये मनसोक्त खेळायचं. जरा आत गेले की आई रागवायची, पण आईची नजर चुकवून आम्ही मोठ्या लाटा अंगावर घेउ पहायचो. सुर्यास्त होईपर्यंत चौपाटीवर खेळून मग घ्ररी परतायचो.
एखाद्या रविवारी हॅंगिंग गार्डनला जायचो. मलबार हिलचा परीसर एकदम पॉश ! तिथे फिरताना, आजुबाजूचे बंगले न्याहाळणे हा आमचा आवडता उद्योग! गार्डनमध्ये वेळ कसा जायचा हे कळायचे नाही. पाचवी-सहावीत असताना, त्या बागेचे फार आकर्षण होते, विशेषत: म्हातारीचा बूट !!
गेट वे ला गेलं की, बोटीत बसायचचं हे तर ठरलेलंच असे. मला आठवतयं, एका सुट्टीत आम्ही एलिफंटा केव्हस बघायला गेलो होतो. तिथे बघण्यासारखे काही नव्ह्ते, पण तरी तिथे जाण्यासाठी बोटीतून एक तास फिरायला मिळाले यातच जास्त आनंद होता.
................................................................
वाळवणाची कामे संपली की, पूर्ण दिवस उनाडक्या करण्यासाठी रिकामा असायचा. आता ओढ लागायची, ती पुण्याला जायची ! पण रिझल्ट लागेपर्यंत मुंबईत थांबावेच लागे...
(क्रमश:)