उन्हाळी सुट्ट्या - ३

दुपारच्या कडक उन्हामुळे, बाहेर खेळणं अशक्य असायचं. मग कुणाच्या तरी घरी जमून बैठे खेळ खेळण्याला पर्याय नसायचा. त्यातही आई कधीतरी बळजबरीने झोपवायची, पण आईला झोप लागली की आम्ही हळूच सटकायचो. आमची क्वॉर्टर एकदम प्रशस्त होती. तीन मोठ्या रूम्स, पुढे गॅलरी, आणि मागे मोठा पॅसेज होता. कुणाकडे ही जमलो, तरी मागच्या पॅसेजमध्ये आमचा अड्डा असायचा. पत्ते, कॅरम, चंपल, किंवा अगदीच कधीतरी काचापाणी असे कुठलेही खेळ चालायचे. एका सुट्टीत बाबांनी आम्हाला बुद्धीबळ शिकवले आणि मग कित्येक दिवस बाकीचे खेळ बाजूला पडले. समोरच्याचे सैन्य मारताना काय सॉलिड मजा यायची !! शनिवारी मामाकडे गेले होते..माझा मामेभाऊ सहावीत आहे..तो नुकताच बुद्धीबळ शिकलाय.. त्याच्यासाठी म्हणून खूप वर्षांनी पुन्हा बुद्धीबळ खेळले आणि त्याने चक्क मला हरवले!
आमच्या बिल्डींगसमोरच मोठे मैदान होते. संध्याकाळ झाली की, मग तिकडे खेळ स्रुरु..तिथे कायम वेगवेगळ्या ३-४ ग्रुपचे खेळ सुरु असायचे..लगोरी, लपंडाव, खो-खो, आट्या-पाट्या, बॅडमिंटन..आणि बरेच काही..अगदी अंधार होईपर्यंत बाहेर खेळणं सपंत नसे...
आमच्या घरापासून भायखळा जवळ होते.. त्यामुळे कधीतरी संध्याकाळी, राणीच्या बागेत चक्कर व्हायची...तिथे प्राणी बघत फिरणं, म्हणजे मस्त टाईमपास असायचा.

रात्रीचे जेवण झाले की, आम्ही चक्कर मारायला जायचो. घरात फारच गरम व्हायचं. मोकळ्या हवेत चक्कर मारुन आलं की मस्त झोप लागायची. कधी सातरस्ता, तर कधी महालक्ष्मी स्टेशन.. तर कधी कधी चिंचपोकळी...चिंचपोकळीची आठवण झाली की, मला आठवतात ती तिथल्या रेल्वे पुलाखालची घरे... घरे कसली.. झोपड्याच असायच्या त्या... इतक्या छोट्या... पण त्यातही त्या लोकांकडे कलर टिव्ही, फ्रिज वगैरे वस्तू असायच्या.. मला फार आश्चर्य वाटायचं त्याचं..
................................................................
मे च्या दोन-तीन तारखेला रिझल्ट लागायचा...त्या आधीच बाबा आमच्यासाठी, एस.टी., किंवा रेल्वेचे रिर्झवेशन करुन ठेवायचे...
(क्रमश:)