आम्ही सगळी मिळून एकूण ११ मावस भावंड..त्यातही तीन जण बऱ्यापैकी मोठे.. पण आम्ही बाकीची चिल्ली-पिल्ली जाम धुडगूस घालायचो.मावशी किंवा मामाकडे कुठेही आमचा गोंधळ सुरु असायचा..मावशी काही बोलत नसे.. मात्र आजी थोडी शिस्तीची..तिथे जरा दबकून रहावे लागायचे..त्यामुळे आमचा जास्तीत जास्त वेळ मावशीच्या घरीच जायचा..
जेवणाचे ही तेच.. जिथे आवडीची भाजी, तिथे आमची पंगत...आमच्या सगळ्या भावंडात एक कॉमन आहे.. कुणालाही वांग्याची भाजी आवडत नाही...पण आजीकडे असली नाटकं ( हा तिचाच शब्द..) चालायची नाहीत...जेवायच्या आधी, स्वयपाकाचा गुपचूप अंदाज घ्यायचा आणि मग ठरवायचं कुठे जेवायच ते...पण जर आजीच्या जर लक्षात आलं तर मात्र सुटका नसे !!
आजी जितकी कडक तितकेच आजोबा मऊ होते..त्यांना सांधेदुखीचा त्रास होता.. आम्हा नातवंडांकडून ते आळीपाळीने, गुडघे दाबून घेत..त्यांच्याकडे भुताच्या गोष्टींचा मोठा खजिना होता..त्यांचे गुडघे दाबताना, त्या गोष्टी ऐकायला सगळ्यांना फारच आवडायचं..दुपारची एक झोप झाली की तेही आमच्यात पत्ते खेळायला सामील व्हायचे...कधीकधी आजीही खेळायची..
मावशीकडे तिचे सासरे होते. त्यांना आम्ही दादा आजोबा म्हणायचो..त्यांनी मोतीबिदूचे ऑपरेशन न केल्याने त्यांची दृष्टी गेली होती..सकाळ्च्या वेळी ते आमच्याकडून पेपर वाचून घेत. प्रभातच्या ठळक बातम्या, अभंगवाणी..एखादी बातमी त्यांना इंटरेस्टिंग वाटली तर ती पूर्ण वाचायला सांगायचे. माझा आवाज एकदम खणखणीत. त्यामुळे बऱ्याचदा ते मला वाचायला सांगत.पेपर वाचून झाला की कधीतरी अचानक कनवटीचा रुपया काढत आणि हातावर ठेवत. एकदम मस्त वाटायचं... खरी कमाई केल्यासारखं..दादा आजोबा जवळ बसवून कधी गप्पा मारायचे, कधी झिम्मा खेळायचे..त्यांना "दोन घडीचा डाव, याला जीवन ऐसे नाव" हे गाणं फार आवडायचं..टाळ्यांच्या तालावर ते म्हणायचे..त्यांच्या मऊ तळव्यांचा स्पर्श मला खूप आवडायचा..
मावशीच्या अंगणात छोटी बाग होती..तिकडे पेरु, डाळिंब आणि जांभूळ, अशी फळझाडे होती.. दुपारी मोठी माणसे झोपली की आमचा फळं काढण्याचा उद्योग सुरु...मध्येच एखादा कुल्फीवाला घंटी वाजवत यायचा.. मग आईची झोप मोडून किंवा आजोबा जागे असतील तर त्यांच्याकडे कुल्फी मागायची..वाह... काय दिवस होते ते!!! नाहीतर आता... बसलोय ए.सी. मध्ये की-बोर्डची बटणं दाबत..!!
शुक्रवारातल्या मावशीकडे जायचं, पण तेही दोन-तीन दिवस... एकतर तिचे घर थोडे छोटे होते.. आणि दुसरं म्हणजे, खेळायला जागाच नाही.. घराबाहेर पडलं की लगेच रस्ता..
पुण्यात दहा-पंधरा दिवस राहिलं की मग आमचा मुक्काम दहीवडीच्या मावशीकडे..
मावशीचं घर म्हणजे एकदम बंगलाच..अंगणात शहाबादी फरशीचा ओटा, समोर मोठी बाग.. मागे भरपूर मोकळी जागा आणि वर गच्ची...! रात्रीचे जेवण एकतर बाहेरच्या ओट्यावर किंवा मग गच्चीत..जेवायला दर एक-दोन दिवसाआड आमरस !! गावात, दिवसा उन जाणवलं तरी रात्री छान गार हवा असते. गारव्यात आमरसाचे जेवण म्हणजे सुख ! बागेत फुललेल्या मोगऱ्याचा वास वातावरणात सगळीकडे पसरलेला असायचा... रात्री झोपायला अर्थातच गच्चीवर..! रात्री उशीरापर्यंत पत्त्याचे डाव रंगायचे.. लहानांबरोबर मोठेही खेळायचे.. मग झोपताना गच्चीत अंथरुणावर पडल्यापडल्या आकाश निरीक्षण सुरु व्हायचं.. मृग, सप्तर्षी यांना शोधण्याची चढाऒढ लागायची..मध्येच कधीतरी तारा निखळताना दिसायचा..
मेच्या शेवटच्या आठवड्यात अचानक पावसाची चाहूल लागायची.. आभाळ भरुन यायला लागलं की दादाबरोबर रानात जायचं... मोर पहायला...मायणी रोडवर त्या रानात बरेच पक्षी होते..पावसाचे चिन्ह दिसू लागले की मोर थोडे बाहेर येत. मोर बघण्यासाठी किती आटापिटा करायचो. त्यांना चाहूल लागेल म्हणून एकदम चोर पावलांनी चालायचं.. बोलायचं तर बिलकूल नाही..मोरांचा फुललेला पिसारा बघायला मिळणं म्हणजे पर्वणीच...पिसाऱ्याचे दर्शन जरी घडले नाही, तरी त्याची पडलेली पिसं गोळा करुन घरी आणायचा छंद साऱ्यांनाच होता..
पाऊस पडला की समजायचं मुंबईला माघारी जायचा दिवस जवळ आलाय...हा मे महिना इतक्या लवकर का संपला असं वाटायचं..पुन्हा शाळा.. अभ्यास...!! घरी जावूच नये, नको ती शाळा आणि अभ्यास..!! पण एक दिवस बाबा यायचे.... आणि त्यानंतर दोन-तीन दिवसांनी आम्हाला निघावंच लागे...
................................................................
उन्हाळ्याची सुटटी पुन्हा एकदा संपायची.. पुढल्या उन्हाळ्यापर्यंत... !!!
(समाप्त)
कोणत्याही टिप्पण्‍या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा